حاصل عشق مترسک به کلاغ
مرگ یک مزرعه است . . .
+ نوشته شده در بیست و یکم اردیبهشت 1389ساعت 11:16 توسط Nazanin
|
| تبليغات | X |
حاصل عشق مترسک به کلاغ
مرگ یک مزرعه است . . .
پیرمردی تنها در مینه سوتا زندگی می کرد . او می خواست مزرعه سیب زمینی اش راشخم بزند !
اما این کار خیلی سختی بود . تنها پسرش که می توانست به او کمک کند در زندان بود پیرمرد
نامه ای برای پسرش نوشت و وضعیت را برای او توضیح داد .
"
پسرعزیزم من حال خوشی ندارم چون امسال نخواهم توانست سیب زمینی بکارم !
من نمی خواهم این مزرعه را از دست بدهم ، چون مادرت همیشه زمان کاشت محصول را دوست داشت .
من برای کار مزرعه خیلی پیر شده ام . اگر تو اینجا بودی تمام مشکلات من حل می شد من می دانم که اگر تو اینجا بودی مزرعه را برای من شخم می زدی ... "
" دوستدار تو پدر "
پیرمرد این تلگراف را دریافت کرد :
"
پدر , به خاطر خدا مزرعه را شخم نزن , من آنجا اسلحه پنهان کرده ام !! "
***
۴ صبح فردا ۱۲ نفر از مأموران Fbi و افسران پلیس محلی دیده شدند , و تمام مزرعه را شخم زدند
بدون اینکه اسلحه ای پیدا کنند !!
پیرمرد بهت زده نامه دیگری به پسرش نوشت و به او گفت که چه اتفاقی افتاده و می خواهد چه کند ؟
پسرش پاسخ داد :
" پدر برو و سیب زمینی هایت را بکار ، این بهترین کاری بود که از اینجا می توانستم برایت انجام بدهم !!
به نیمکتش نگاه میکنم ، پنج ردیف از من جلوتر ، چقدر موهای طلاییشو
دوست دارم ، برمیگرده و نمره ی صدشو نشونم میده و میخنده ، چقد
دوست دارم مال من باشه ، میخواستم همونجا بهش بگم دوستش دارم
ولی ... روم نشد !
***
جشن فارغ التحصیلیه ،
میاد طرفم و مدرکشو جلو چشام تکون تکون میده ، بهم میگه : تو بهترین
دوست منی . سرش رو میاره بالا و گونه ام رو میبوسه ، میخواستم همونجا
بهش بگم دوستش دارم ولی ... روم نشد !
***
پدرشو از دست داده ، دیگه تنهای تنهاست ، تو کلیسا بغلم میکنه ، میگه :
حالا دیگه فقط تو رو دارم . گونه ام رو میبوسه ، اشک هاش صورتمو خیس
میکنه ، میخواستم همونجا بهش بگم دوستش دارم ولی ... روم نشد !
***
نصفه شبه ، بهم زنگ میزنه ، داره گریه میکنه ... میگه پسره تنهاش گذاشته
، میخواد برم پیشش ، میرم خونه اش ، سرشو میذاره رو شونه ام و گریه
میکنه ، میخواستم همونجا بهش بگم دوستش دارم ولی ... روم نشد !
***
رو صندلی کلیسا خشک شدم ، دارم یخ میزنم ، من دوستش داشتم و اون
حالا داره ازدواج میکنه ، دلم میخواست همونجا داد بزنم که دوستش دارم
ولی ... روم نشد !
***
امشب هوا بارونیه ، بازم تو کلیسام ... ولی اینبار همه ساکتن ، به تابوتش
خیره شدم ، هیچی نمیگفتم ، دفتر خاطراتش هنوز تو دستمه ، دفتر
خاطراتی که از توی اتاقش پیدا کرده بودم ، توش نوشته بود : بارها خواستم
بهش بگم دوستش دارم ولی ... روم نمیشه ، کاش اون یه روز بهم بگه
دوستم داره ...
زن - سحر چون می روی در کام امواج
کند تاب مرا هجر تو تاراج
ماهیگیر - منم یک مرد ماهیگیر ساده
خدا نان مرا در آب داده !
زن - تو را دریا فرو کوبیده صد بار
ازین زیبای وحشی دست بردار !
ماهیگیر - چو می خوانندم این امواج از دور
همه عشقم ، همه شوقم ، همه شور .
زن - فریبش را مخور ای مرد ، زین بیش
به گردابش ، به طوفانش بیندیش !
ماهیگیر - نمی ترسم ، نمی پرهیزم از کار ،
به امید تو می آیم دگر بار !
زن - اگر از جان نمی ترسی در این راه ،
بیاور گوهری رخشنده چون ماه !
بشوی از خانه ات فقر و سیاهی
که مروارید نیکوتر ز ماهی !
ماهیگیر - ز عشقم گوهری تابنده تر نیست
سزاوار تو زین خوشتر گهر نیست
ولیکن تا نباشم شرمسارت
فروزان گوهری آرم ، نثارت !
*** *** ***
زنی خاموش در ساحل نشسته
به آن زیبای وحشی چشم بسته
بر او هر روز چون سالی گذشته ست
هنوز آن مرد عاشق برنگشته ست !
نه تنها گوهری در دام ننشست ،
که عشقی پاک گوهر رفت از دست !
در هرغروب
در امتداد شب
من هستم و تمامت تنهایی ...
با خویشتن نشستن ، در خویشتن شکستن !
این راز سر به مهر ، تا کی درون سینه نهفتن ، گفتن ؟!
بی هیچ باک و دلهره گفتن !
یاری کن ! مرا به گفتن این راز ، یاری کن .
ای روی تو به تیره شبان آفتاب روز
می خواهمت هنوز ...
امید آمدنت را به گور خواهم برد
و کس نمی داند
که در فراق تو دیگر
چگونه خواهم زیست
چگونه خواهم مرد ؟!
بنویسم یه کم توضیح بدم !
یه روز از روزای خدا بیشترین درد رو احساس کردم و تنها تونستم با نوشتن درد دلم یه کم سبک شم ...
حالا می خوام اون متنو تایپ کنم و توی وبم بذارم . شاید خوشتون نیاد اما اون لحظه من نبودم که می نوشتم ...
مدادم توی دستام می لغزید ... اما نه به اراده ی من ...
ازتون میخوام تا زمانیکه تمام مطلب رو نخوندید نظر ندین ! ممنون میشم !
دوس دارم حتما نظرای زیباتونو بخونم ... پس یادتون نره ...
به یاد دوستایی که هیچ وقت صادقانه دوسم نداشتن . . .
و در آن هنگام که مرگ مرا صدا می زند چه کنم ؟!
در آن هنگام که در دوراهی مرگ و زندگی ام !
گریز با پاهایم جنجال دارد !
طاقت ندارم !
راه نهایی کدام است ؟!
می خواهم بمیرم ! اما می خواهم زندگی هم بکنم !
زندگی با مرگ میسر است ؟!
هیچ کدام از شما بشریان را نمی پرستم !
شما مرا نابود کردید !
شما بودید که لگدکوبم کردید !
شدم جای پاتان بر صفحه ی زندگی !
مچاله ی دستانتان شدم !
قطره ای از چشمان وحشی تان نلغزید . . . برای رضای خدا !
هیچ کدام از شما بشریان را نمی پرستم !
همواره سدی بودید در مقابل آزادی های یک حقیر !
از تمامی شما متنفرم ! شما که انسان نمایید !
بیهوده بر خود نام انسان را نهادید ... شما در خوابید ...
بیدار شوید و . . . بیدار شوید و مرا دریابید !
من از خدای شما گله دارم !
خدایی که مرا در رنج آفرید تا به یادش باشم !
من کفر گفتم ! من کفر شنیدم !
مگر نیست " ستار العیوب " . . .
کجاست تا در این تنگنای هجوم های پی در پی و وحشیانه
مرا نجات دهد ؟!
من از خدای شما گله دارم ! از او دلگیرم که مرا رها کرده !
من پناهی ندارم ! چرا ؟!
سایه بان سرم مرگ است !
خدایا سایبانم را عطا کن تا در این باران تعدی سر پناهی داشته
باشم !
از تمامی شما متنفرم که مرا برای خویشتن نمی خواهید !
همیشه پنداشته اید ساده ام !
احمق و ناتوان هستم
اما . . .
من با تمام وجود و درکی که خدا در وجودم نهاده و به راحتی تمام
چهره ی پر آژنگ شما ابلیسان فرشته نما را می بینم !
فریاد می زنم من ساده نیستم ! شما بیش از اندازه گرگید !
از تمامی شما متنفرم و این تنفر را بر سر نوک قلم وارد می کنم
تا شاید مرهمی باشد
نوک قلم از دستانم فرار می کند !
و یا شاید در پی ظلم ها و تعدی های شما دل نازکش طاقت ندارد !
از تمامی شما آدمیان ظاهر پرست متنفرم !
مرا نخواستید !
چون از جنس شما نبودم !
افکارم را پوچ خواندید ! جسمم را طرد کردید !
روحم را ناخنک زدید ! و عقلم را مختل و تباه کردید !
اما . . . " من " باقی ماند !
و من درگیرش هستم !
هیچ چیز نمی خواهم جز کمی صداقت !
به اندازه ی یک فنجان !
اگر دارید بفروشید ! به قیمت های گزاف !
یا اگر مقداری معرفت در شما یافت می شود
آن را قرض دهید ! نه به من ! به قوه ی درکتان !
از تمامی شما آدمیان متنفرم که مرا از خود متنفر کردید !
در آن هنگام که حس می کنی سر پناهی داری
زیر رگبار باران خیس آبی
در آن هنگام که فکر می کنی دوست و همدمی داری
غرق در سپاه دشمنی
چرا ؟! ؟!
به کدامین گناه ناکرده ؟!
برای هزارمین بار !
از شما که هر لحظه رنگی تازه به تن می زنید متنفرم !
بیزارم !
شما که فکر می کنید خوبید !
شما انسان را زیر چرخ دنده های جسمی که فاقد شعور است له می کنید !
شما تنتان غرق در کرم های ابهام است !
از شما متنفرم !
بیزارم !
اگر هزاران بار هم این را بگویم درک شما بعد وسیع مرا نخواهد پذیرفت !
توانم کم شد . . . شما توانم را هم گرفتید !
روز هایم همانند تیک تاک ساعت ها پی در پی تکرار شدند
و فقط صدایش آرامشم را بر هم زد !
شما تقاص می دهید ! شمایی که افکارم را نابود کردید !
تقاصش را خواهید داد !
از تمامی شما آدمیان متنفرم که با انسان شطرنج بازی می کنید !
مرا مثل سرباز جلوتر از همه نگه می دارید
و زود تر از همه محوم می کنید ...
از وزیرتان ، شاهتان بیزارم !
شما عدالت را گم کردید !
اگر هم پیدا کنید ، سر به نیستش می کنید
تا مبادا اندکی رها شوم !
شما مرا نابود کردید اما " من " باقی ماند .
و من ماندم و او ...
از تمامی شما آدمیان ظاهر پرست متنفرم !
Nazanin
87/1/21
لحظه ی غروب من
همین دیروز او همین طور به بازوی من تکیه داده بود .
و دوستم گفت : و فردا به بازوی من تکیه خواهد داد .
گفتم : ببین چطور کنار او نشسته ؟ همین دیروز کنار من نشسته بود .
و او پاسخ داد : فردا کنار من خواهد نشست .
گفتم : ببین از جام او باده می نوشد ! دیروز از جام من می نوشید .
و او گفت : فردا از جام من می نوشد .
سپس گفتم : ببین چه عاشقانه و رام به آن مرد نگاه می کند ؟
دیروز همین طور به من نگاه می کرد .
و دوستم گفت : و فردا به من نگاه خواهد کرد .
گفتم : می شنوی که ترانه های عاشقانه را در گوش آن زمزمه می کند .
دیروز همین ترانه های عاشقانه را در گوش من زمزمه می کرد .
و دوستم گفت : و فردا در گوش من زمزمه خواهد کرد .
گفتم : ببین دارد او را در آغوش می گیرد !
همین دیروز مرا در آغوش می گرفت .
و دوستم گفت : فردا مرا در آغوش خواهد گرفت .
سپس گفتم : چه زن عجیبی !
اما او پاسخ داد :
" او مثل زندگی است ، به همه ی مردم تعلق دارد
و مثل مرگ همه ی مردم را فتح می کند
و مثل ابدیت همه ی مردم را دربر می گیرد . "
" مری عزيز، متأسفانه ديگر نمي توانم به اين رابطه از راه دور ادامه بدهم و بايد اعتراف کنم كه دراين مدت ده بار به توخيانت كرده ام !!! و مي دانم كه نه تو و نه من شايسته اين وضع نيستيم. من را ببخش و عكسي كه به تو داده بودم برايم پس بفرست. "
با عشق : " مایکل "
دختر جوان خیلی ناراحت شد برای همین از همه همكاران و دوستانش خواست كه هر عكسي از نامزد، برادر، پسر عمو، پسر دايي ... خودشان دارند را به او قرض بدهند !!!
سپس همه عکس ها را به همراه یادداشتی برای مایکل فرستاد.
در یادداشت نوشته شده بود:
" مایکل عزيز، مرا ببخش، اما هر چه فكر كردم قيافه تو را به ياد نياوردم، لطفاً عكس خودت را ازميان عكسهاي توي پاكت جدا كن و بقيه را برای من بفرست !!! "
بي تو مهتاب شبي باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه که بودم
در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد
باغ صد خاطره خنديد
عطر صد خاطره پيچيد
يادم آمد که شبي با هم از آن کوچه گذشتيم
پر گشوديم و درآن خلوت دلخواسته گشتيم
ساعتي بر لب آن جوي نشستيم
تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت
من همه محو تماشاي نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ماه فرو ريخته در آب
شاخه ها دست بر آورده به مهتاب
شب و صحرا و گل و سنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
يادم ايد تو به من گفتي : " از اين عشق حذر کن
لحظه اي چند بر اين آب نظر کن
آب ايينه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهي نگران است
باش فردا که دلت با دگران است !!
تا فراموش کني چندي از اين شهر سفر کن "
با تو گفتم : " حذر از عشق ؟ ندانم !
سفر از پيش تو ؟ هرگز نتوانم ! "
" روز اول که دل من به تمناي تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم
تو به من سنگ زدي من نه رميدم ، نه گسستم ! "
بازگفتم که " تو صيادي و من آهوي دشتم
تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم ، نتوانم ...
سفر از پيش تو هرگز نتوانم ! نتوانم ! "
اشکي از شاخه فرو ريخت ...
مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت ...
اشک در چشم تو لرزيد
ماه بر عشق تو خنديد
يادم ايد که دگر از تو جوابي نشنيدم
پاي دردامن اندوه کشيدم
نگسستم ... نرميدم ...
رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم
نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم
نه کني ديگر از آن کوچه گذر هم !
بي تو اما به چه حالي من از آن کوچه گذشتم ...